පුළුල් අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ හදිසියේම කල්දැමීම හුදෙක් සරල පරිපාලනමය ප්‍රමාදයක් නොවේ. එය ආරම්භයේ සිටම මූලික දෝෂ සහිත වූ ක්‍රියාවලියකට එරෙහිව නැගුණු දරුණු චෝදනාවකි. අත්‍යවශ්‍ය නවීකරණයක් ලෙස හුවා දැක්වූ මෙම වැඩපිළිවෙළ, එහිම දුබලතාවේ බරින් කඩා වැටී ඇති අතර, දේශපාලන උඩඟු‍කම, ක්‍රියාපටිපාටිමය නොසැලකිල්ල සහ පොදු මහජන මතය කෙරෙහි දැක්වූ දැඩි අගෞරවය මෙමගින් අනාවරණය වී ඇත.

සාකච්ඡාවක් නැත, පර්යේෂණයක් නැත, නීත්‍යනුකූලභාවයක් නැත.

මෙම ප්‍රතිසංස්කරණවල මූලික අසාර්ථකත්වය වූයේ එහි ක්‍රියාපටිපාටියයි. පෙන්වා දී ඇති පරිදි, මේවා හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ අර්ථවත් මහජන උපදේශනයකින් හෝ සංවාද විවාදයකින් තොරව වන අතර, එමගින් ඒවාට හිමිවිය යුතු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නීත්‍යනුකූලභාවය අහිමි විය. පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රශ්න කළ විට, අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය සතුව විධිමත් ‘‘අවශ්‍යතා විශ්ලේෂණ”‍ (Needs Analysis ) ලේඛනයක් නොතිබූ බවත්, තිබුණේ “Power Point” ඉදිරිපත් කිරීම් පමණක් බවත් හෙළිවීම මවිතය දනවන කරුණකි. මෙය සාක්ෂි මත පදනම් වූ ප්‍රතිපත්ති වෙනසක් නොව, අධ්‍යාපනික අවශ්‍යතාවලට වඩා දේශපාලන කාල රාමු මත පදනම්ව ඉහළ සිට පහළට පැටවූවක් බව පෙනී යයි. විධිමත් පර්යේෂණයකින් තොරව ජාතියක අධ්‍යාපන ක්‍රමය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම යනු වාස්තු විද්‍යාත්මක සැලැස්මක් නොමැතිව අහස උසට ගොඩනැගිල්ලක් තැනීම වැනිය. එහි කඩා වැටීම අනිවාර්ය වේ.

වැරදිවල පෙළහර: කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන්ගේ සිට අධ්‍යාපනික ව්‍යාකූලත්වය දක්වා

ප්‍රතිසංස්කරණවල විනාශයට හේතුවූ මහජන විරෝධය හරහා මෙම ක්‍රියාවලියේ පැවැති නොසැලකිලිමත්කම මනාව හෙළිදරව් විය. 6 වැනි ශ්‍රේණියේ ඉංග්‍රීසි මොඩියුලයට නුසුදුසු වෙබ් අඩවි සබැඳියක් (URL) ඇතුළත් කිරීම හුදෙක් අත්වැරැද්දක් නොවේ. එය මූලික සංස්කරණ සහ ආරක්ෂණ විධි විධානවල සංකේතීය අසාර්ථකත්වයකි. අගමැතිනි හරිනි අමරසූරිය මෙනවිය ඊට ප්‍රතිචාර දක්වමින් මෙය ”‍කුමන්ත්‍රණයක්”‍ බවත්, මොඩියුලය සිසුන්ට ‘‘එම වෙබ් අඩවියට යාමට පවසා නැති”‍ බවත් ප්‍රකාශ කිරීම හුදෙක් ”‍හාස්‍ය ජනක”‍ පමණක් නොව, භයානක ලෙස වගකීම් විරහිත ප්‍රකාශයකි. එය ආයතනික වගවීම් ඉටු කරනවා වෙනුවට වරද වෙනත් අතකට යොමු කිරීමක් විය.

තවද, 6 වැනි ශ්‍රේණියේ සිංහල මොඩියුලය පිළිබඳ විවේචනය ගැඹුරු සංකල්පීය ව්‍යාකූලත්වයක් පෙන්වා දෙයි. භාෂා පෙළ පොතක් එහි අන්තර්ගතයෙන් සියයට 70ක්ම සාමාන්‍ය ”‍මෘදු කුසලතා”‍ (Soft Skills) සඳහා වෙන් කරන්නේ නම්, එයට එහි මූලික අරමුණ අහිමිවී ඇත. මෙය පැහැදිලි කරන්නේ, විනයානුකූල ඉගෙනුම් ප්‍රතිඵල පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයකින් තොරව, ජනප්‍රිය වචන (Buzzwords) පසුපස හඹායන ප්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත්‍රයක් ක්‍රියාත්මක වූ බවයි. විද්‍යා මොඩියුලයේ ද මෙවැනිම ගැටලු‍ පැන නැගීමෙන් පෙනී යන්නේ මේවා හුදකලා වැරැදි නොව, පද්ධතිය පුරා පවතින ශාස්ත්‍රීය ගැඹුරේ සහ අධීක්ෂණයේ ඌනතාවේ රෝග ලක්ෂණ බවයි.

ජාත්‍යන්තර සන්දර්භය: අන්ධ ලෙස අනුකරණයට එරෙහි අනතුරු ඇඟවීමක්

මෙම කල් දැමීම, හුදෙක් හොඳම භාවිතයන්ගෙන් පමණක් නොව, අනතුරු ඇඟවීමේ පාඩම්වලින් ද ඉගෙන ගැනීමට තීරණාත්මක අවස්ථාවක් සපයයි. පූර්ණ ඩිජිටල්කරණයේ සිට නැවත මුද්‍රිත පෙළ පොත් වෙත මාරුවෙමින් සිටින ඩෙන්මාර්කය සහ ස්වීඩනය වැනි රටවල අත්දැකීම් ඉතා වැදගත්වේ. පූර්ණ ඩිජිටල් ක්‍රම ”‍සිසුන්ට අහිතකර”‍ විය හැකි බවට ඔවුන් සොයා ගැනීමෙන් තාක්ෂණය භාවිතයේ දී සමබර, පර්‌යේෂණ මත පදනම්වූ ප්‍රවේශයක වැදගත්කම අවධාරණය කරයි.

2011 වසරේ සිට හඳුන්වා දුන් පූර්ණ ඩිජිටල් ප්‍රවේශය නිසා සිසුන්ගේ සමස්ත කාර්ය සාධනය අතිශයින්ම පහළ වැටුණු බව පසුව කළ සමීක්ෂණවල දී හෙළි විය. ජාත්‍යන්තර තරගවල දී ඩෙන්මාර්ක දරුවන්ගේ තරගකාරිත්වය පහත වැටී ඇත. එමෙන්ම මෙම ක්‍රමය නිසා සිසුන්ගේ අවධාරණය සහ තොරතුරු මතකයේ තබාගැනීමේ හැකියාව පහත වැටී තිබේ. ස්වීඩනයේ ද මෙම තත්වයම උද්ගත වූ අතර ඔවුහු ද දැන් පැරණි කඩදාසි පෙළපොත්වලට යමින් සිටිති.

එසේම, එක්සත් රාජධානිය තුළ මොඩියුල පද්ධති ප්‍රශ්න කරමින් ගැඹුරු සහ දැනුමෙන් පොහොසත් ”‍මූලික පෙළ පොත්”‍ (Core Text book) ක්‍රමවලට පක්ෂව මත පළවීමෙන් අධ්‍යාපන ප්‍රවණතා චක්‍රීය බව පෙන්වා දෙයි. ලංකාවේ නව ප්‍රතිසංස්කරණවල මෙම මොඩියුල ක්‍රමය හඳුන්වා දී තිබෙන අතර, ඉහත රටවල මේ ගැන උද්ගතව තිබෙන ප්‍රශ්න ගැන අලු‍තින් සැලකිලිමත්වීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

මොඩියුවල තිබෙන මූලිකම ප්‍රශ්නය නම් හරයාත්මක දැනුමක් නොදී දරුවන් හුදු මතුපිට දැනුමකට පමණක් සීමා කිරීමයි. ලංකාවේ මූලික අධ්‍යාපනය ලද දරුවන් සේම උපාධි ලද අය ද විදේශවල දී ඉතා කදිම කාර්ය සාධනයක් පෙන්වීමට ප්‍රධාන හේතුව නම් අපගේ අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ සරු බවයි. ඒ අනුව, අප සතු එම යහපත් ගුණය මේ හරහා අහිමි නොවිය යුතු ය.

අපගේ අධ්‍යාපනයේ තිබෙන ප්‍රශ්නය- එවන් ප්‍රශ්නයක් තිබේ නම්- ඉගැන්වීම ද (delivery) යන්න බරපතළ ලෙස සොයා බැලිය යුතු ය. එහි දී වඩාත් අවධානය යොමු කළ යුත්තේ, අඩංගුවට වඩා ගුරුවරුන් එය දරුවන්ට ලබා දෙන ආකාරය වෙත ය. මෙම ලේඛකයාගේ නිරීක්ෂණය නම් බොහෝ ගුරුවරුන්ට වඩාත් ප්‍රශස්ත ලෙස ඉගැන්වීම් කාර්යයේ නිරත විය නොහැකි බවයි. ඔවුන්ගේ පුහුණුව දෙස නැවත හැරී බැලිය යුතු ය.

අලු‍තින් සිතිය යුතු මිළඟ කරුණ වන්නේ ඇගයීම් ක්‍රියාවලියයි. විවාදාපන්න ප්‍රතිසංස්කරණවල හඳුන්වා දී තිබෙන ක්‍රමය අපගේ අරමුණ ඉටු කරයි ද යන්න විමසිය යුතු ය. හඳුන්වා දී ඇත්තේ, සම්පූර්ණ ගුරුවරයා මත කෙන්ද්‍රගත වූ පෞද්ගලික ඇගයීම් ක්‍රමයකි. ප්‍රධාන විභාග හැර වාර විභාග නැත. ප්‍රශ්නය වන්නේ විභාග යනු හුදු සමත් අසමත් කිරීමේ ක්‍රමයක් පමණක් නොව, කඩයිම් විභාග සඳහා පුහුණුවක් ද වන අතර එම පුහුණුව නොමැතිව එකී කඩයිම් විභාගවලට දරුවන්ට එකවර මුහුණ දිය හැකි ද යන්නයි.

මේ අනුව, ශ්‍රීලංකාව අධ්‍යාපනය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට ගන්නා හදිසි උත්සාහයේ දී, අපට පෙර ඒවා සිදු කළ ලොව පුරෝගාමීන් විසින් නැවත සලකා බලමින් සිටින ප්‍රතික්ෂේපිත ආකෘති ආනයනය කිරීමේ අවදානමකට අප ලක් විය හැකිය. ප්‍රතිසංස්කරණ ජාත්‍යන්තර අධ්‍යාපන තාක්ෂණ අලෙවිකරණයට (Ed-tech marketing) නොව, දේශීය සන්දර්භයට සහ ශක්තිමත් සාක්ෂිවලට ගැළපෙන පරිදි සකස් කළ යුතුය.

ඉදිරි මාවත: අංගසම්පූර්ණ වෙනසක් මිස ”‍අණ්ඩ දැමීමක්”‍ නොවේ

රජය මෙම වැඩපිළිවෙළ ”‍හකුලා ගැනීමට”‍ ගත් තීරණය එකම නිවැරුදි තීරණය වුවද, එය අවංක නිවැරැදි කිරීමක ආරම්භය විය යුතු අතර, හුදෙක් ලජ්ජාව වසා ගැනීමේ අභ්‍යාසයක් නොවිය යුතුය.

විනිවිදභාවයෙන් යුත් පූර්ණ ප්‍රතිසංස්කරණයක්: අමාත්‍යාංශය වත්මන් දෝෂ සහිත මොඩියුල ඉවත් කර සම්පූර්ණයෙන්ම නව, විනිවිදභාවයෙන් යුත් ක්‍රියාවලියක් ආරම්භ කළ යුතුය. මේ සඳහා ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රවේශ විය හැකි අවශ්‍යතා විශ්ලේෂණයක් (Needs Analysis), විවාදය සඳහා ධවල පත්‍රිකා සහ ගුරුවරුන්, විද්වතුන්, විෂය ප්‍රවීණයන් සහ මවුපියන් සමග පුළුල් උපදේශන අවශ්‍ය වේ.

දේශපාලනීකරණයෙන් මුදා ගැනීම සහ විශේෂඥ නායකත්වය: මෙම ක්‍රියාවලිය දේශපාලන මැදිහත්වීම්වලින් ආරක්ෂා කර, ගෞරවනීය අධ්‍යාපනඥයන් සහ විද්වතුන්ගේ මග පෙන්වීම යටතේ පවත්වාගෙන යා යුතුය. මෙහි අරමුණ විය යුත්තේ වඩා හොඳ අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් මිස දේශපාලන කුසලානයක් දිනා ගැනීම නොවේ.

දාර්ශනික පැහැදිලි බව: තනි පිටුවක් හෝ ලිවීමට පෙර, එක් එක් විෂයයේ අරමුණ පිළිබඳව ජාතික සම්මුතියක් තිබිය යුතුය. සිංහල මොඩියුලයකින් ඉගැන්විය යුත්තේ භාෂාව ද, නැතහොත් එය මෘදු කුසලතා සඳහා වාහකයක් විය යුතුද? මෙවැනි ප්‍රශ්න වෘත්තීය සාකච්ඡා හරහා විසඳා ගත යුතුය.

ගෝලීය සියුම් කරුණුවලින් ඉගෙනීම: ජාත්‍යන්තර භාවිතයන් විවේචනාත්මකව අධ්‍යයනය කළ යුතු අතර, තොග පිටින් අනුගමනය නොකළ යුතුය. අවධානය යොමු විය යුත්තේ විවේචනාත්මක චින්තනය පෝෂණය කරන ‘මිශ්‍ර ඉගෙනුම් ප්‍රවේශයන්‘ (Blended Learning) සහ විෂයමාලා ගැඹුර කෙරෙහි මිස, විවේචනයකින් තොරව ඩිජිටල්කරණය හෝ මොඩියුලීකරණය පසුපස හඹායාම කෙරෙහි නොවේ.

නිගමනය

ශ්‍රී ලංකාවේ අසාර්ථක වූ මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ උත්සාහය, අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් වෙනස් නොකළ යුතු ආකාරය පිළිබඳ කදිම නිදසුනකි. එය හදිසි, මතුපිට සහ අහංකාර ක්‍රියාවලියක් විය. මෙම කල් දැමීම, නැවත සකස් කිරීමක් සඳහා ලැබුණු මිල අධික නමුත් අත්‍යවශ්‍ය අවස්ථාවකි. අධ්‍යාපනය පරම්පරා සහ ජාතියේ අනාගතය හැඩ ගස්වයි. එහි ප්‍රතිසංස්කරණය දේශපාලන ධාවන තරගයක් විය නොහැකිය. එය පරෙස්සමෙන්, කල්පනාකාරීව සහ සාමූහිකව යායුතු ගමනකි. ඉහළ සිට පහළට පටවන ක්‍රියාවලියක් වෙනුවට අවංක සහයෝගීතාව සහ බුද්ධිමය ගැඹුරකින් යුත් ක්‍රියාවලියක් ආදේශ කිරීමෙන් තමන් පාඩම ඉගෙන ගත් බව ඔප්පු කිරීමට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයට දැන් වගකීමක් ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ දරුවන්ගේ අනාගතය ඒමත රඳා පවතී.

(***)