යකඩ රෝද රේල් පීලි මත ගැටෙමින් නැගූ මහා ඝෝෂාවත්, දුම්රිය වේදිකාවේ එහා මෙහා දිවෙන මිනිසුන්ගේ තෙරපුමත් මැද, හය හැවිරිදි රාජාගේ පුංචි අත සිය පියාගේ රළු ඇඟිලි අතරින් ගිලිහී ගියේ කිසිවෙකුටත් නොදැනීමය. බටහිර බෙංගාලයේ ගඩොල් පෝරණුවක දහඩිය හෙළන්නට පියා සමඟ පිටත්ව ආ ඒ ගමන, තත්පර කිහිපයකින් මුළුමනින්ම උඩුයටිකුරු විය.

​කලබල වූ කුඩා දරුවා දුටු දුම්රිය මැදිරියකට බියෙන් දිව ගොස් ගොඩවූයේ පියා එහි ඇතැයි සිතමිනි. එහෙත් ඒ යකඩ යක්ෂයා ඇදී ගියේ පියා බලාපොරොත්තු වූ දිසාවට නොවේ; දකුණු ඉන්දියාවේ කෙළවර පිහිටි කේරළය දෙසටය. දින ගණනාවක ඇවෑමෙන් දුම්රිය කේරළයේ එර්නකුලම් නැවතුමට ළඟා වන විට, හය හැවිරිදි ඒ අසරණ දරුවා සම්පූර්ණයෙන්ම නන්නාඳුනන, කිසිවෙකුගේ බසක් නොතේරෙන අමුතුම ලෝකයක අතරමංව හඬමින් සිටියේය.

​එතැන් පටන් ගතවූයේ වසර දහතුනක නිහැඬියාවකි.

​එර්නකුලම් දුම්රිය ස්ථානයේදී හමුවූ මේ කුඩා දරුවා ළමා සුබසාධන බලධාරීන් හරහා ළමා නිවාසයක රැකවරණයට පත් විය. කාලය ගෙවී යද්දී ඔහුගේ ළමා විය මතකයෙන් මැකී ගියේය. උපන් බිමේ කතා කළ මව්බස අමතක වී ඒ වෙනුවට මලයාලම් සහ හින්දි ඔහුගේ දිවගට හුරු විය. ඔහු පාපන්දු ක්‍රීඩාවට පෙම් බඳිමින්, කේරළයේ පරිසරයට හුරු වෙමින් විසි හැවිරිදි තරුණයෙකු ලෙස හැදී වැඩුණි. එහෙත්, කවදා හෝ නැවත සිය පවුල දකිනු ඇතැයි යන සිහිනය ඔහුගේ යටිසිතින් කිසිදා වියැකී ගියේ නැත. ඔහුට සිය අතීතයෙන් ඉතිරිව තිබුණේ බොඳවූ සිහිවටන කිහිපයක් පමණි.

​දෙමාපියන්ගේ නම්, 'චායිබාසා' නමැති නගරයේ නම, සහ කන්දක් පාමුල පාසලකට මායිම්ව පිහිටි සිය පුංචි මැටි නිවස.

​මේ සීමිත ඉඟි කිහිපය තුරුළු කරගෙන මහා භාරතයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර සිය පවුල සෙවීම, හරියට මහ සයුරේ වැටුණු ඉදිකටුවක් සෙවීම බඳු විය. එහෙත් දෛවය සිය අවසන් තීරණය ලියා තිබුණේ වෙනස්ම ආකාරයකටය.

​වසර 2026 එළඹිණි. කේරළයේ ත්‍රිස්සූර් ළමා සුබසාධන කමිටුවේ පුනරුත්ථාපන වැඩසටහනකට එක්ව සිටි රාජා, තමන් ජාර්කන්ඩ් හි චායිබාසා ප්‍රදේශයේ අයෙකු බවත්, කන්දක් අසල නිවසක් ගැන මතකයක් ඇති බවත් නිලධාරීන්ට පැවසුවේය. මෙවර බලධාරීන් එය අත්හැරියේ නැත. ළමා අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින 'Railway Children' සංවිධානය සහ කේරළ පොලිසිය එක්ව රාජාගේ මුහුණ සහිත කෙටි වීඩියෝවක් සහ තොරතුරු අන්තර්ජාලයට මුදාහළ අතර, ජාර්කන්ඩ් හි පොලිස් ස්ථාන වෙතද පණිවිඩ යැවීය.

​සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ සැරිසැරූ ඒ වීඩියෝව, ජාර්කන්ඩ් හි බටහිර සිංභූම් දිස්ත්‍රික්කයේ හරිමාරා නමැති දුෂ්කර ගම්මානයේ විසූ එක්තරා ගැහැනියකගේ දෑසට හසුවිය. ඒ වෙන කිසිවෙකු නොව, වසර දහතුනක් පුරා දෙනෙත් අයා මඟබැලූ රාජාගේ මව වූ මනී ගෝප් ය.

​"මේ මගේ දරුවා..." ඇගේ හඬ හැඬුමක්ව පිටවිය.

​අතුරුදන් වූ පුතු සොයාගැනීමේ සතුට දකින්නට ඔහුගේ පියා මෙලොව සිටියේ නැත. මීට වසර හතරකට පෙර ඔහු දෙනෙත් පියාගෙන තිබුණේ තම පුතුට කුමක් සිදුවීදැයි සිතමින් තැවෙමිනි. එහෙත් මව සහ සහෝදරියන්ගේ බලාපොරොත්තුව සුන්වී තිබුණේ නැත. සියලු නීතිමය ලියකියවිලි නිමවා, විශේෂ පොලිස් කණ්ඩායමක ආරක්ෂාව මැද රාජා ගෝප් නැවත සිය උපන් ගමට පා තැබුවේ මාර්තු 10 වැනිදාය.

​එදින හරිමාරා ගම්මානය මහා මඟුල් ගෙයක් බඳු විය.

​පැරණි පාසලේ කුඩා දරුවන් බෙර වයමින් වීදි දිගේ පෙරහැර පැවැත්වූ අතර, ගමේ ගැහැනුන් සම්ප්‍රදායික ගෝත්‍රික නැටුම් නටමින් සිය ගමේ නැතිවූ දරුවා පිළිගත්තාහ. කඳුළු පිරි දෙනෙතින් මව ඉදිරියට ආ විසි හැවිරිදි තරුණයා, ඇගේ දෙපා වැඳ වැළඳගත්තේ භාෂාවක් අවශ්‍ය නොවන හැඟීම්බර මොහොතක් නිර්මාණය කරමිනි. එකිනෙකාගේ බස එකිනෙකාට නොතේරුණද, ඒ වැළඳගැනීමේ තිබූ උණුසුම වසර දහතුනක වියෝව එක තත්පරයකින් සෝදා හැරියේය.

​"පුතා මා ළඟ ඉන්නවට මම ආසයි... ඒත් එයාට එහෙ පාපන්දු ක්‍රීඩාව තියෙනවා, ඉගෙනගන්න තියෙනවා. එයා පණපිටින්, සනීපෙන් ඉන්නවා දැක්ක එකම මට ඇති..." මව දෙනෙත් පිසදාගනිමින් කීවාය.

​රාජාගේ දෑස්වලද තිබුණේ නොසැලෙන බලාපොරොත්තුවකි. තමාට ජීවිතය දුන්, ක්‍රීඩාව කියාදුන් කේරළයට නැවත ගොස් අධ්‍යාපනය අවසන් කර, හොඳ රැකියාවක් ලබාගෙන දිනෙක සිය මවත් සහෝදරියනුත් තමා ළඟට කැඳවාගැනීම ඔහුගේ එකම අධිෂ්ඨානය විය.

​වැරදුණු දුම්රියකින් අනන්තය වෙත ඇදී ගිය ඒ පුංචි දරුවා, දෛවයේ සියලු සරදම් පරදවා අවසානයේ ආදරය පිරි නිවැරැදිම නැවතුම සොයාගෙන තිබිණි.