සේවය නිමාවී නේවාසිකාගාරයට යන තරුණයෙක් රාත්‍රී ආහාරය සඳහා හෝටලයකට ගොඩවිය. “මොනාද කන්නේ” වේටර් විමසීය. “මට සීයේ ඩොල්ෆින් එකක්” අසුන් ගනිමින් තරුණයා පැවසීය.

සුළු වේලාවකින් ඇණවුම් කළ ඩොල්ෆිනය ලැබිණි. ආහාර ගැනීමෙන් පසු තරුණයා කැෂියර් කූඩුව අසලට පිවිස රුපියල් සීයක් දිගු කළේය. “කීයද ගාන?” කැෂියර් තැන වේටර්ගෙන් විමසීය. “දෙසිය තිහයි” වේටර්ගේ ක්ෂණික පිළිතුර විය. “මම කෑවේ සීයේ ඩොල්ෆින් එකක්” තරුණයා කීය.

“නැහැ චිකන් ඩොල්ෆින් එකක්නේ” වේටර් පැවසීය. “ඒකේ කොහෙද චිකන් තිබුණේ.” තරුණයා කෝපයෙන් විමසූ විට කොත්තු බාස් ඇමතූ වේටර්, දැන් දුන්නේ චිකන් ඩොල්ෆින් එකක් නේදැයි ඇසීය. “නැහැ සීයේ ඩොල්ෆින් එකක්” කොත්තු බාස් පැවසීය. රුපියල් සීය ගෙවූ තරුණයා වේටර් අමතා “නිදිමත නම් ගිහිල්ලා නිදාගන්නවා. බොරු ගණන් කියන්නේ නැතිව.” යනුවෙන් පැවසීය. තරුණයා පිටවූ පසු වේටර්ට කතාකළ කැෂියර් තැන, “මොනාද බන් කරන්නේ තව ටිකකින් උඹට බඩපුරා කන්න වෙනවා.” යැයි පැවසූ විට මම හිතුවේ එයා වෙරි මරගාතේ ආවා කියලයි. වේටර් පැවසීය. සේදවත්තට දිවෙන මාර්ගයේදී සිදුවූවකි.

ක්‍රිස්ටෝපර් සීපියන්