ඇය අවුරුදු තුනක දියණියකි. දිනක් ඇයගේ පියා හමුවීමට මිතුරෙක් පැමණියේ කේක් ගෙඩියකුත් රැගෙනය. කුඩා දියණිය කේක් ගෙඩිය රැගෙන ගෙතුළට ගියාය. එම කේක් වර්ගය රූපවාහිනියෙන් ද දැක ඇති ඇයට එහි නම හොඳට මතකය.

 ඇය කේක් ගෙඩිය රැුගෙන මුලින්ම ගියේ කථාබහේ යෙදීසිටි ආච්චි සහ සීයා වෙතය. ඇය සීයාගේ අතින් අදිමින්, ‘‘සීයේ මේ  කේක්වලට ආසදැයි’’ විමසුවාය. සීයාට එය ඇසුනේ නැත. ඇය සීයාගේ අතින් අදිමින් ‘‘සීයේ සීයේ මේ කේක්වලට ආසදැයි’’ නැවතත් විමසුවාය. ‘‘අපෝ නැහැ දුවේ’’ යැයි පැවසූ සීයා ආච්චි සමඟ කථාබහේ යෙදුනි. ඇය එවිට ආච්චි මේ කේක් වලට ආසදැයි විමසූවිට ආච්චිද නැහැයි කීවාය. පසුව ඇය පිවිසියේ තේ පිළියෙළ කරමින් සිටි මව වෙතය.

‘‘අම්මා මේ කේක් වලට ආසද?’’ ඇය ඇසුවාය. මවද තම කාර්යයේ යෙදෙමින් ‘‘නැහැ’’යි කීවාය. පසුව දියණිය පිය නැගුවේ සාලයේ සිටි පියා වෙතය. ඔහු මිතුරා සමග බර කතාවකය. ‘‘තාත්තා මේ කේක් වලට ආසද’’ දියණිය විමසූවිට පියා ඇයගේ හිස පිරිමදිමින් මිතුරා සමග සංවාදයේ යෙදෙන්නට විය. ඇය නැවතත් ‘‘තාත්තා මේ කේක්වලට ආසද’’ ඇසුවාය. පියා කේක් ගෙඩිය දෙස නොබලාම ‘‘ආස නැහැයි’’ පැවසීය. අවසානයේදී ඇය කේක් ගෙඩිය ගෙනා පියාගේ මිතුරාට කතා කොට, ‘‘ඔයා මේ කේක් වලට ආසද’’ විමසුවාය. එවිට සිනාසුණු ඔහු ‘‘මමත් ආස නැහැ’’ යැයි කීය. එවිට දියණිය ‘‘එහෙනම් මොකටද අන්කල් මේක ගෙනාවේ’’ යැයි විමසූවිට ඔහුට කට උත්තර නැති විය.