දකුණු පළාතේ එක්තරා රජයේ කාර්යාලයකදී අපූරු සිද්ධියක් සිදු විය. එදින ග‍්‍රාමනිලධාරීවරුන් සහභාගි වන රැස්වීමක් සඳහා සියලූම දෙනා පැමිණ සිටියහ. සියලූම ග‍්‍රාමනිලධාරී වරුන්ගේ රාජකාරි ගමන් මලූ තැබීමට එක මේසයක් සපයා තිබිණි.

රැුස්වීම අවසානයේ ග‍්‍රාම නිලධාරීවරුන් කළබලයෙන්  පිටව ගියද එක් ග‍්‍රාමනිලධාරී මහතකුට තවත් රාජකාරි කටයුත්තක් කර ගැනීමට තිබූ බැවින් වෙනත් අංශයකට ගියේය. එම රාජකාරි කටයුත්ත කරගත් ග‍්‍රාම නිලධාරී මහතා ගෙදර යාමට සිතා තම කාර්යාල ගමන් මල්ල ගැනීමට ගියේය.

මේසය මත තිබුණේ එක් කාර්යාල බෑගයක් වුවද එය තමාගේ නොවන බව තේරුම් ගත් ග‍්‍රාම නිලධාරීවරයා බෑගය මාරු වී ඇතැයි සිතා එය විවෘත කොට බැලීය. එහෙත් එය අයිතිකරු සොයා ගැනීමට සළකුණක් නොවීය. කෙසේ වෙතත් තමන්ගේම හිතවත් රාළහාමි කෙනකුගේ බෑගයක් නිසා එය රැුගෙන ගෙදර ගියේය.

නිවෙසට ගොස් දන්නා සියලූම රාළහාමිලාගේ අංක වලට අමතා කාර්යාල බෑගය පිළිබඳව විමසීය. කිසිවකුගෙන් ඒ පිළිබඳ තොරතුරක් සොය ගැනීමට නොහැකි විය.

දින තුනකට පමණ පසු එක්තරා ග‍්‍රාමනිලධාරියකු පිළිබඳ සැක සිතී බෑගය සොයන ග‍්‍රාම නිලධාරියා ඔහු සොයා ගියේය.

ඒ යන විට ඔහුගෙන් ග‍්‍රාමසේවා සහතිකයක් ගැනීමට පැමිණි කාන්තාවකට සහතිකය නිකුත් කිරීමට ගෘහ මූලික ලැයිස්තුවේ ඇගේ නම සොයමින් සිටියේය.
‘රාළහාමි ඔය කාන්තාවගේ නම ඔය ලැයිස්තුවේ නෑ, ඔයා බල බල හිටියෙ මගේ ගෘහ මූලික ලැයිස්තුව..’’ යැයි පැවසීය.

අනේ මල්ලි තරහා වෙන්න එපා. ඊයේ මල්ලී කෝල් කරල බෑග් එක ගැන අහද්දී මට පොඞ්ඩක් වැඩිවෙලා හිටියේ. ඊයෙ ඉතිරි වෙලා තිබුණ නිසා අද උදේ හීන් ෂොට් එකක් දාලා හිටියේ.

ඉන් පසු දෙදෙනා බෑග් හුවමාරු කරගෙන රාජකාරි කටයුතු කරගෙන ගියහ.