කොළඹ නිවෙසක ඇතිදැඩි කළ බල්ලෙක් මිය ගියේය. සුරතලා සැබෑවටම මියගියේ දැයි දැන ගැනීමට බල්ලාගේ හිමිකාරිය ඌව කිහිප දෙනෙකුට පෙන්වූ විට පැවසුවේ මියගොස් ඇති බවය. තම දෙමහල් නිවසේ මිදුලක් නොතිබුණෙන් බල්ලා වළ දැමීම ඇයට ප‍්‍රශ්නයක් විය. පසුව මතකයට නැගුණේ නිවෙසට කිලෝ මීටරයක් දුරින් පිහිටි කනත්තය.

ඇය එතැනට ගොස්, මගේ බල්ලා මැරුණා. වළදාන්න තැනක් නැහැනේ යනුවෙන් කඳුළු පිරි දෙනෙතින් එහි සේවකයකුට පැවසුවාය. කාන්තාව දෙස බැලූ සේවකයා ‘‘මැඩම් මෙහෙ වළ දාන්නේ මිනිස්සු විතරනේ. ඒ වුණාට මැඩම්ට මම උදව්වක් කරන්නම්. පිට අයට කියන්න එපා. මට රුපියල් දෙදහක් දෙන්න. මම ඌව වළ දාන්නම්. බොඩි එක හවස් වෙලා අරන් එන්න’’ යැයි පැවසීය.

නිවෙසට පැමිණි කාන්තාව මැරුණු බල්ලාව හඳුනාගත නොහැකිවන සේ අලංකාර ඉටි බෑගයක ඔතා ත‍්‍රිරෝද රථයකින් කනත්තට ගෙනාවාය. එනවිට කනත්තේ වළ කපා තිබිණි. වහා බල්ලා අඩංගු බෑගය වළට දැමූ සේවකයා පස් වලින් වළ වැසීය. කාන්තාව රුපියල් දෙදහස දී ශෝකයෙන් ආපසු පැමිණියාය.

(ක‍්‍රිස්ටෝපර් සීපියන්)