කුරුණෑගල සිට දඹුල්ල බලා ධාවනය වන පෞද්ගලික බස් රථයක් පොල්පැටෙව්වාක් මෙන් සෙනඟ පිරී ඇත. මගීහු දැඩි අපහසුවෙන් ගමන් කරති. කොන්දොස්තර සෑහීමකට පත් වී නැත. බස් නැවතුමෙන් නැවතුමට නවත්වයි. සියලූම දෙනා පටවාගනී. ඔහුගේ කට සැරපරුෂය.

මගීහු මුහුණෙන් අප‍්‍රසාදය පළ කළත් වචනයක්වත් නොකියති. බස් රථය ගලේවෙල නගරයට පැමිණෙයි. දිගු වේලාවක් හිර වී අපහසුවෙන් සිටි මගීහු බසයෙන් බිමට බසිති.

තම අප‍්‍රසාදය වචනයෙන් ප‍්‍රකාශ නොකළ මැදිවියේ පුද්ගලයකු බසයෙන් බසිනා ගමන්  කොන්දොස්තර දෙස බැලීය.

”ඇයි මොකද මගෙ මූණ බැලූවේ කන්ඩද?” කොන්දොස්තර සැරපරුෂ ලීලාවෙන් මගියාගෙන් විමසා සිටියේය.

”අනේ මම හරක් මස් කන්නේ නැහැ” යනුවෙන් පිළිතුරු දුන් මගියා එතනින් ඉවත් විය. එහි සිටි හැම දෙනාටම සිනා පහළ විය.

කොන්දොස්තරගේ කළු මුහුණ තවත් කළු විය. ඔහුගේ සැරබාල විය. බොහෝදුරක් යනතුරු ඔහු නිශ්ශබ්දවම ගමන් කළේය.