ප්‍රතිකාර කරන්න ඔරුවේ ආ වනජීවී නිලධාරීන්ට අලියා පහර දෙයි

දැන් එක අලියයි, ඔරුව පලු දෙකයි නේද.?

මෝටර් බෝට්ටුවකනේ යන්න තිබුනේ.

මෝටර් බෝට්ටුවක වනජීවී එකට තිබුනානම් යන්න තිබුනා.

අප අඩුපාඩු විවේචනය කළාට වනජීවීයේ මහත්වරු කරන්නෙත් මහා අනතුරුදායක රැකියාවක්.. ඒ ගැන සිතන විට සිතට දුකක් දැනෙනවා. අව්වට, වැස්සට තෙමමින්, වනාන්තරයේ නපුරු සර්පයන් පොළඟුන් වැනි සතුන් මැද දිවි ගෙවමින්, දියේ බසිමින් ඔවුන් ගත කරනා දුෂ්කර ජීවිතය ගැන සිහිවෙද්දී ඇත්තෙන්ම හදවතට දුකක් දැනෙනවා. මේත්, මනුෂ්‍යයින් නේද කියා..? මදකිපීම හෙවත් කම්මුල් තෙමීම සිදුවන කාලය තුළදී බොහෝ අලි ඇතුන් හැසිරෙන්නේ තනිකරම පිස්සුවෙන් වගේ... මොනවා කරනවද කියා ඔවුන්ම දන්නේ නෑ.. මට සිතෙන ආකාරයට මෙයත් මද කිපුණු කෙනෙක් වෙන්නට ඇති.. කොහොම වුණත්, මෙයාගෙන් ජීවිත ටික බේරුණු එක නම් හොඳ දෙයක්..

මේ අලියා, පහර දීලා තියෙන්නේ, එයාගේ තුවාලවල වේදනාවට වෙන්න ඇති.. වේදනාව වැඩිවුණාම තරහ යනවා වැඩියිනේ... ඉතින් සමහර මිනිසුන්, හේතුවක් නොමැතිව නිකරුනේ තරහ වෙලා ඉන්නේ ඇයිද කියලා මට නොතේරේ..

වතුරේ බැස, වේදනාවෙන් වදවෙමින් ඉන්නා මේ අලියා ගැන මට නම් ඇත්තේ අනුකම්පාවක්.. වනජීවි මහත්වරුන්ගේ සේවයත් සුලුකොට තකන්න බැහැ. එයාලත් තම දිවිපරදුවට තබා කරන්නේ උතුම් සේවයක්.. මිනිස්සුන්ට වාගේම සත්තුන්ටත් බඩගින්න කියන හැඟීම දැනෙනවා. තමන්ට දැනෙන කුසගින්න නිසා, ඔවුන් අවධානම නොතකා, යන්නට නුසුදුසු තැන්වල සැරිසරා විපතට පත්වෙනවා.. පසුගිය දවස්වල අපට අසන්නට, දකින්නට ලැබුණු දිවියන් ගැනත් කියන්නට ඇත්තේ මේ ටිකමයි.. මිනිසුන්ගේ ගහනය, වැඩිවෙන්න, වැඩිවෙන්න වන සතුන්ගේ අඩවි කුඩා වෙනවා. වනයේ, ඔවුන්ට අයත් කොටස්, මිනිසා අත්පත් කරගත්තාම ඔවුන් කොහේ යන්නද? මිනිසා සහ වනසතුන් අතර ඝට්ටන ඇතිවන්නේ මේ නිසා කියලයි මට හිතෙන්නේ. ඔවුන්ට තමන්ගේ පාඩුවේ, තමන්ට හිමි නිජභුමියේ, වසන්නට තිබෙන අවස්ථා එන්න එන්නම අඩුවී, අලි, මිනිස් ගැටුම් තවතවත් උග්‍රවී, වටිනා මිනිස් ජීවිතත්, අලි සම්පතත් රැක ගැනීමට බලධරයින්, මින් පසුවත් නිසි පියවරක් ගනීවි කියලා අපට සිත් සනසා ගන්නට හැකිවේදැයි, මා මගෙන්ම අසා ගන්නවා.. හිඟන්නාගේ තුවාලය මෙන් හැමදාටමත්, නොවිසඳී ඇති මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුම කාලයා සතු බව සිතා මා මගේ සිත මඳකට සනසා ගනිමි.