කතරගම දේවාලයේ ගිනි පෑගීමේ මංගල්‍යය

අහෝ..!!! බොදුනුවන් නොදිටි මොක්පුර...

මේ ගිනිපෑගීමේ මංග‍ල්‍ය ගැන බොහෝ දෙනා තුළ විවිධ අදහස්, මතිමතාන්තර තිබුණත් මට නම් ඇත්තේ මහත් කුතුහලයක්.. රතුපාටින් දිලිසෙන ගිනිගොඩක් උඩ, දෙවියන් කෙරෙහි වූ අපමණ භක්තියකින් කරන්නා වූ මේ කර්තව්‍ය, ඇත්තෙන්ම පුදුම සහගතයි. ගිනි පෑගීමෙන් අනතුරුව බැතිමතුන් ඉතා සැහැල්ලුවෙන්,ඉන් ඉවත්ව යන දර්ශනය දුටුවිට සිතට ඇතිවන්නේ පහන් හැඟීමක්. "සිත " කියන එක පුදුම සහගත එකක්...හිතුවොත් කරන්න බැරි දෙයක් තිබේද.? හැබැයි හැමටම එය කරන්නට බැරිය.

මේවා සංස්කෘතික ලක්ෂණ. විදේශිකයන් බොහෝ මුදල් වියදම් කරගෙන පැමිණ මේ දේවල් වීඩියෝ සහ ඡායාරූප කරගෙන ගොස් මුදල් සොයනවා. සතෙක් අල්ලාගෙන පිහියට මතුරා බෙල්ල කපා මරාකන ජාතියකට සංස්කෘතියක් නැහැ. සල්ලි බලය විතරක් ඇති සංස්කෘතියක් නැති ඔවුන් මේ රට විනාශ කරන්නට ව්‍යවසන කරන්නේ තිබෙන ඉරිසියාව නිසයි. සංස්කෘතික දේට අපහාස උපහාස හා සමච්චල් කොට නැහැදිච්ච සතුටක් විඳින අපේ අයද නැතුවා නොවේ. වරක් විමලරත්න කුමාරගම කවියා මෙසේ කීවා.' සංහිඳ බාරයට පහනක් දැල්වීම - මා නොකළත් නොකළෙමි එය ගැරහීම ' යනුවෙන්. මා මේවායේ එල්බගෙන නොසිටියත් මා ඒවාට අපහාස කරන්නේ නැහැ. මිනිසා නොදන්නා බොහෝ දේ මේවායේ සැඟව ඇති. ජාතියක් සතු සංස්කෘතික ලක්ෂණ ඒ ජාතියේ අභිමානය කියාපාන දෙයක්. ජාතීන් වර්ග කිරීමේදී ඒ ලක්ෂණ නිසා එම ජාතියට ලැබෙනුයේ ඉහළ අගයක්... සංස්කෘතිය උකස්කොට බඩ වඩා ගන්නා අය ගැන වර්ණනා කිරීමක් මෙහිදී මා සිදුකර නැහැ.

මේවා අමූලික බොරු... අපි රැවටෙන්නේ නැහැ.

ලංකාවට ආවේණික සංස්කෘතික ලක්ෂණ ඒ විදිහට පවත්වාගෙන යාම අගය කළ යුත්තක්. අපේ අනන්‍යතාවය ගොඩනැගිලා තියෙන්නේ අපේ සංස්කෘතිය මත...

මේ පාර ගිනි පාගන්න කවුරුත් නැති එකේ, ඔය සුදු ඇඳගෙන ඉන්න අයටත් ගිනි පාගන්න කියන්නයි තිබුනේ.

හාමුදුරුවරුත් මේවට ගිහින් ඉස්සරහින්ම අසුන්වලට ඉන්නවනේ... මේවා ඉන්දියාවෙන් පැමිණි ඇදහිලි ක්‍රම...