ණය ගන්න ගිය බැංකු නිලධරයාට ගුටි

නය නොගෙව්වානම්, ඇප කරුවන්ගෙන් අයකර ගැනීම, උකස් කල දේපොළ පවරා ගැනීම හෝ ඒ සඳහා නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම විනා ණයකරුවන් පසුපස හඹා ගොස් නය ගෙවන ලෙසට බලපෑම් කිරීමට අප රටේ නීතියෙන් ඉඩක් නැහැ

බැංකු සහා මුල්‍ය ආයතන වලින් ලබා දෙන, නොගෙවන ණය අය කර ගැනීම සඳහා රටේ තිබෙන නීති ප්‍රමාණවත් නෑ. තිබෙන නීතිත් ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ අලස ලෙස. ණය අය කර ගැනීම සඳහා තිබෙන්නේ සිවිල් නඩු ක්‍රමය. ඒවා අවුරුදු ගණන් ඇදෙනවා. ගෙවන්න හිතන් ඉන්න මිනිහත් උසාවි ආවට පස්සේ ගෙවන්න ඕනේ නෑ කියලා හිතනවා. ඒ තරම් ලිහිල් නීති තිබෙන්නේ. ඉතින් අදාළ ණය දෙන නිලධාරීන් බෙල්ල කඩාගෙන හරි ණය එකතු කරන්න ඕනේ. ගනුදෙනුකාරයන්ගෙන් ගුටි කෑවේ නැතත් කොම්පැනියෙන් බේරිලා රස්සාව කරගෙන ඉන්න දෙන්නේ නෑ. කොහොම හරි දුන්නනම් ගන්න කියලා තමයි ඔය බැංකු, කොම්පැනි තම නිලධාරීන්ට කියන්නේ.

බැංකු නිලධාරියා ණයකරුවා සොයාගෙන ගෙදරටම යන්න ඇත්තේ ඔහු පුද්ගලිකව මුදල් ණයට දී ඇති නිසා වෙන්න බැරිද?

බැංකුවල නිලධාරීන්ට පගාව දුන්නම තමයි ණය අනුමත කරන්නේ. ඉතින් තක්කඩින් කරන්නේ පගාවක් දීලා තමන්ගේ අවශ්‍යතාවය ඒ වෙලාවට ඉටුකර ගන්නවා. ණය මුදල අනුමත වීමට ගතවන කාලයත් සමග මූල්‍ය අවශ්‍යතාවය දෙගුණයක් වෙලා. ඒ වගේම ලංකාවේ පෙරකදෝරුවන්ට නිවැරදිව නීත්‍යනුකුලව ඔප්පුවක් වත් හරිහැටි ලියා ගැනීමට නොහැකි නිසා බැංකු කටයුතු කර ගැනීමේදී බොහෝ දෙනෙකුට විවිධ අපහසු තත්වයන්ට මුහුණ දීමට සිදුවෙනවා. ඒ වගේම බොහෝ අවස්ථාවලදී සිදුවන්නේ ලියකියවිලි කටයුතු හා පගාව දීලා ඉවර වෙද්දී තමන්ගේ අවශ්‍යතාවය ඉටුකර ගැනීමටවත් ණය මුදල ප්‍රමාණවත් නොවීමයි. අනික ඔය ණය මුදල් ගැනීමේදී රක්ෂණ ආවරණයක් තියනවා නේද? ලංකාවේ රක්ෂණය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නමට පමණයි.