• වැඩිවියට පත්වීම, ආරක්ෂාව සහ දරුවාගේ අයිතිය

ළමා කාලය යනු යමකුගේ ජීවිතයේ වඩාත්ම අලංකාර, නිර්ව්‍යාජ සහ නිදහස් කාල පරිච්ඡේදයයි. කුතුහලය, සිනහව, අලු‍ත් දේ සෙවීම සහ සීමාවලින් තොර සිහින මවන මේ සුන්දර අවධිය, ඕනෑම මනුෂ්‍යයකුගේ පෞරුෂත්වයේ පදනම ගොඩනගන ප්‍රධානතම සංධිස්ථානයයි. කෙසේ වෙතත්, වර්තමාන වේගවත් හා සංකීර්ණ සමාජය තුළ අපගේ දරුවන්ට - විශේෂයෙන්ම ගැහැනු දරුවන්ට - මෙම සුන්දර ළමා කාලය සහ ඒ හා බැඳුණු නිදහස අහිමිවෙමින් පවතින අයුරු ඉතා කනගාටුවෙන් වුවද නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.

අද වන විට ජීවන රටාවේ සිදුවී ඇති වෙනස්කම්, ආහාර රටා, පාරිසරික බලපෑම් සහ හෝමෝන වර්ධනයේ සිදුවන වේගවත් වෙනස්කම් හේතුවෙන් කුඩා අවධියේදීම දරුවන් ජීව විද්‍යාත්මකව වැඩිවියට පත්වීමේ (Precocious Puberty) ප්‍රවණතාවක් දක්නට ලැබේ. අතීතයේ අවුරුදු 13-15 වැනි වයස්වල සිදුවූ මෙම ජීව විද්‍යාත්මක පරිණාමය, වර්තමානයේ අවුරුදු 8, 9 හෝ 10 වැනි කුඩා වයස්වලදී පවා සිදුවන අයුරු දැකිය හැකිය. මෙම තත්වය මවුපියන් තුළ දැඩි බියක්, තැතිගැන්මක් සහ අසහනයක් නිර්මාණය කිරීමට හේතු වී තිබේ.

දරුවකු ශාරීරිකව ඉක්මනින් වැඩුණද, ඇගේ හෝ ඔහුගේ මානසික හා බුද්ධිමය වර්ධනය සිදුවන්නේ ළමා මට්ටමේමය. එනම්, සිරුරෙන් වැඩිහිටියකුගේ ලක්ෂණ පෙන්නුම් කළද, මනසින් ඇය තවමත් සුරංගනා කතා අදහන, සෙල්ලම් කිරීමට ප්‍රිය කරන කුඩා දරුවෙකි. මෙම පරස්පරතාව නිසාම, සමාජයේ පවතින නරක බලපෑම්වලින් සහ අනතුරුවලින් තම දරුවා ආරක්ෂා කරගැනීමේ අරමුණින් මවුපියන් කරන්නේ දරුවා නිවෙස තුළටම කොටු කිරීමයි. බාහිර සමාජයෙන් තහංචි පැනවීම, සෙල්ලම් කිරීමට පිටතට යැවීම නැවැත්වීම, මිතුරන් ආශ්‍රය සීමා කිරීම සහ නිරන්තර සැකය හා පාලනය යටතේ තැබීම වර්තමාන නිවෙස්වල සාමාන්‍ය දසුනක් බවට පත්ව ඇත.

මෙම ක්‍රියාමාර්ගය පිටුපස ඇති මවුපිය ආදරය, සැලකිල්ල සහ ආරක්ෂාව පිළිබඳ අභිප්‍රාය අපට බැහැර කළ නොහැක. අද වන විට සමාජයේ දරුවන්ට එරෙහිව සිදුවන අපරාධ, ලිංගික හිංසන සහ අවගණ්‍ය ක්‍රියා දෙස බලන විට මවුපියන්ගේ මෙම බිය සාධාරණය. දරුවකුට ආරක්ෂාව යනු අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ලැබිය යුතු මූලික අයිතිවාසිකමකි. එහෙත්, ආරක්ෂාව යනු නිදහස අහෝසි කිරීම නොවේ.

ආරක්ෂාව නමැති අගුලෙන් දරුවකු නිවෙස නමැති කූඩුවේ සිර කිරීමෙන් සිදුවන්නේ දරුවාගේ ස්වාභාවික වර්ධනය අඩාල වීමයි. ළමා කාලයේදී ලැබිය යුතු නිදහස සීමා කිරීම නිසා දරුවකුගේ ජීවිතයට සිදුවන හානිය අති මහත්ය.

  1. මානසික හා ආවේගාත්මක වර්ධනය අඩාළ වීම: සෙල්ලම් කිරීම, පරිසරය විඳීම සහ සම වයස් කණ්ඩායම් සමග ගැවසීමෙන් දරුවකුට සංවේදනය, සහයෝගීතාව සහ බාධකවලට මුහුණදීමේ ශක්තිය ලැබේ. කොටු වූ පරිසරයක හැදෙන දරුවන් තුළ විශාදය (Depression), අනවශ්‍ය බිය, කෝපය සහ මානසික ආතතිය වර්ධනය වේ.
  2. සමාජයීය කුසලතා අහිමිවීම: සමාජය සමග ගැටෙන්නේ නැති දරුවකුට මිනිසුන් හඳුනාගැනීමට හෝ බාහිර ලෝකයේදී තීරණ ගැනීමට නොහැකි වේ. නිදහස අහිමි කර ආරක්ෂා කරන දරුවා පසුව බාහිර සමාජයට මුහුණ දීමේදී වඩාත් අසරණ සහ ලෙහෙසියෙන් ගොදුරු විය හැකි තත්වයකට පත්වේ.
  3. පෞරුෂත්වය සහ නිර්මාණශීලීත්වය වැපිරීම වැළකීම: නිදහසේ සිතීමට, නව දේ අත්හදා බැලීමට සහ වැරදීම්වලින් ඉගෙන ගැනීමට ඉඩක් නැති විට දරුවාගේ අභ්‍යන්තර නිර්මාණශීලීත්වය මිය යයි.

එබැවින් අප අවබෝධ කරගත යුත්තේ ආරක්ෂාව සහ නිදහස යනු එකිනෙකට පරස්පර සංකල්ප දෙකක් නොවන බවයි. සැබෑ ආරක්ෂාව යනු දරුවා හුදෙකලා කිරීම නොව, නිදහස විඳීමට අවශ්‍ය පරිසරය සහ ශක්තිය ඇයට ලබා දීමයි. දරුවකුට ළමා කාලය අහිමි නොකර, නිදහසද ලබා දෙමින් ආරක්ෂා කරගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව මවුපියන් සහ සමාජය නව කෝණයකින් සිතිය යුතුය.

කූඩු කිරීම වෙනුවට සන්නිවේදනය: දරුවාට තහංචි දමනවා වෙනුවට, ඇගේ ශරීරයේ සිදුවන වෙනස්කම් පිළිබඳව වයසට ගැළපෙන ලෙස විද්‍යාත්මකව සහ මිත්‍රශීලීව පැහැදිලි කර දිය යුතුය. නරක ස්පර්ශ  (Bad Touches), නරක ආකල්ප සහ සමාජයේ ඇති අනතුරු හඳුනාගන්නා ආකාරය දරුවාට කියා දිය යුතුය.

ආරක්ෂිත නිදහසක් (Safe Freedom) නිර්මාණය කිරීම: දරුවාට සෙල්ලම් කිරීමට, මිතුරන් ඇසුරු කිරීමට සහ පරිසරය විඳීමට අවස්ථාව දිය යුතුය. එහෙත් එය මවුපියන්ගේ වක්‍ර නිරීක්ෂණය සහ ආරක්ෂිත සීමා ඇතුළත සිදුවිය යුතුය. උදාහරණයක් ලෙස, ප්‍රජා මට්ටමින් ආරක්ෂිත ක්‍රීඩාංගණ, ළමා සමාජ සහ කලාත්මක ක්‍රියාකාරකම් නිර්මාණය කිරීම දැක්විය හැක.

විශ්වාසය ගොඩනැගීම: දරුවා සහ මවුපියන් අතර කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව ඕනෑම දෙයක් කතා කළ හැකි තරමේ ළෙන්ගතු විශ්වාසයක් තිබිය යුතුය. තමාට යම් කරදරයක් හෝ අසාමාන්‍ය දෙයක් සිදුවූ විට එය බියෙන් තොරව මවුපියන්ට පැවසීමට දරුවාට නිදහස තිබිය යුතුය.

දරුවකුගේ ලෝකය යනු සීමාසහිත තාප්ප හතරක් නොවේ. ඇයට අහස දෙස බැලීමට, වැස්සේ තෙමීමට, පස් සමග සෙල්ලම් කිරීමට, කුරුල්ලන් පසුපස දිවීමට සහ සම වයසේ මිතුරන් සමග හඬ නගා සිනාසීමට අයිතියක් ඇත. හෝමෝන වෙනස්කම් හෝ සමාජයේ ඇති අඳුරු සෙවණැලි නිසා ඇගෙන් ඒ සුන්දර ළමා කාලය උදුරා ගැනීමට අපට අයිතියක් නැත.

අපගේ වගකීම වන්නේ දරුවාගේ පියාපත් කපා දමා කූඩු කර තැබීම නොව, ඇයට අනතුරක් නොවී පියාසර කිරීමට අවශ්‍ය සුළඟ සහ අහස ආරක්ෂිතව සකසා දීමයි. නිදහස සහ ආරක්ෂාව මනා ලෙස සංකලනය වූ යහපත් පරිසරයක් තුළ පමණක් හෙට දිනයේ පූර්ණ පෞරුෂයෙන් යුත්, බුද්ධිමත් සහ ප්‍රීතිමත් තරුණ පරපුරක් බිහිවනු ඇත.

  • ළමා අවධියේ සංවර්ධන අවශ්‍යතා සහ නූතන සමාජීය අභියෝග

ළමා කාලය යනු සරලවම කාලය ගතවීමක් පමණක් නොව, පුද්ගලයකුගේ චිත්තවේගීය, බුද්ධිමය සහ ශාරීරික පදනම සකස් වන ප්‍රධානතම සංවර්ධන අවධියයි. නූතන විද්‍යාත්මක හා මනෝවිද්‍යාත්මක පර්‌යේෂණවලට අනුව, කුඩා අවධියේදී ලබන නිදහස් අත්දැකීම් සහ පරිසරය සමග පවත්වන ඍජු සබඳතා දරුවකුගේ මොළයේ ස්නායු පද්ධතියේ වර්ධනයට ඍජුවම බලපායි. එහෙත් වර්තමානයේ වේගවත් ශාරීරික හා හෝමෝන වර්ධනය හේතුවෙන් ලාබාල වයසින් වැඩි වියට පත්වන දරුවන් දෙස බලන මවුපියන්, ඔවුන්ව බාහිර ලෝකයෙන් වෙන්කර තැබීමට පෙළඹීමෙන් සිදුවන්නේ මෙම ස්වාභාවික සංවර්ධන ක්‍රියාවලියට දැඩි බාධාවක් එල්ල වීමයි.

දරුවකු නිවෙසටම කොටුකර තැබීමෙන් පැනනගින තවත් ප්‍රධාන ගැටලු‍වක් වන්නේ ස්වයං-පාලනය සහ ප්‍රශ්න විසඳීමේ කුසලතා (Problem-solving skills) වර්ධනය නොවීමයි. තහංචි සහ නීති රීති මගින් පමණක් පාලනය වන දරුවකු, අනාගතයේදී ස්වාධීනව තීරණ ගැනීමට අපොහොසත් වන අතර, සුළු අභියෝගයකදී පවා පහසුවෙන් මානසිකව ඇදවැටීමට ලක්වේ. ආරක්ෂාව නාමයෙන් දරුවාගේ නිදහස සීමා කරන විට, ඇය තුළ ගොඩනැගෙන්නේ බාහිර ලෝකය කෙරෙහි බියක් සහ අතෘප්තිකර බවකි. මෙය බොහෝ විට නව යොවුන් වියට එළඹෙද්දී මවුපියන්ට එරෙහිව කැරලි ගැසීමට හෝ නොමග යාමට පවා හේතු විය හැක.

එමෙන්ම, මෙම තත්වය ලිංගික පක්ෂපාතීත්වයකින් තොරව සාකච්ඡා කළ යුත්තකි. බොහෝ විට පිරිමි දරුවන්ට යම් මට්ටමක නිදහසක් හිමිවද්දී, හෝමෝන වර්ධනය නිසා ඉක්මනින් වැඩිවියට පත්වන ගැහැනු දරුවන් කෙරෙහි සමාජයීය සහ පවුල් මට්ටමින් පැනවෙන තහංචි ප්‍රමාණය අති විශාලය. මෙය දරුවාගේ මනස තුළ තමා “ගැහැනු දරුවකු වීම අවාසියක්”‍ යන හැඟීම ඇති කිරීමට පවා හේතු විය හැක. අප කළ යුත්තේ ගැහැනු දරුවා කූඩු කිරීම නොව, ඇයට ශක්තිමත්ව සහ ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුතුව සමාජයට මුහුණ දීමට අවශ්‍ය වටපිටාව නිර්මාණය කිරීමයි.

අවසාන වශයෙන්, දරුවකුගේ නිදහස සුරක්ෂිත කිරීම යනු මවුපියන්ගේ පමණක් නොව සමස්ත සමාජයේම වගකීමකි. වීදි, පාසල්, ප්‍රවාහන සේවා සහ පොදු ස්ථාන දරුවන්ට සුරක්ෂිත ස්ථාන බවට පත්කිරීමට රාජ්‍යය මෙන්ම සාමාන්‍ය ජනතාවද බැඳී සිටී. දරුවාට නිවෙස තුළ මෙන්ම බාහිර ලෝකයේද බියෙන් තොරව සැරිසැරීමට හැකි ආරක්ෂිත පරිසරයක් නිර්මාණය වූ විට, නිදහස සහ ආරක්ෂාව අතර පවතින පරස්පරතාව ඉබේම නැතිවී යනු ඇත. දරුවකුට ඇගේ ළමා කාලය පූර්ණ ලෙස විඳීමට ඉඩ හැරීම යනු, හෙට දිනයේ පූර්ණ පෞරුෂයෙන් යුත් ආත්ම අභිමානනීය පුරවැසියකු සමාජයට දායාද කිරීමයි.