වෙඩි වැදී ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටි ඇතින්න මිය යයි

අනේ, හරිම දුකක් හිතෙනවා. චූටි පැටියාට මවක් තරම් වටිනවාද අනෙකුත් අය... මම පහළින් තිබෙන සත්තු වත්ත කියන ආටිකල් එකට කමෙන්ට් එකකුත් ඊයෙ ලිව්වා.. ඇතෙකු පිළිබඳව...

වනජීවී කාරයින් අතින් සත්තු සුව වෙනවට වැඩිය මැරෙනවනේ. මේ ගොල්ලන් ඉවක්බවක් නැතුව සත්තුන්ට තද එන්නත් ගහනවා.

ෆොටෝවලට විරිත්තගෙන හිටියට වැඩක් නැහැ..

හිතවත් මහත්වරුනේ... මහත්මියනේ... මේ මගේ "අලි ලියුම " ඔබලාට ලැබෙන විට මම ජීවතුන් අතර නොවෙන්නත් පුළුවන්... මේ මම ඉපදුණු කැලෑව නොවෙයි.. මම ඉපදුණු "අපේ කැලෑව" තියෙන්නේ මේ හරියේ ඉඳලා ඉර බසින දිහාවට දවස් 2 ක ගමනකින් පස්සේ... එ්ත් දැන් ඒ කැලෑව නැහැ.. අපි කෑම හොයාගෙන කාලා.. ඔයට ගිහින් නාලා.. වැව් තාවුල්ලේ වැතිරිලා.. සතුටින් හිටපු කාලය.. ඔය ගොල්ලන්ගේ මිනිස්සු අපිට නැතිකළා. සංවර්ධනයක්ද මොකක්ද එකක් කියලා අපේ කැලෑව එළිකරලා අපිට යනඑන මං නැතිකරපු ඒ නපුරු මිනිස්සු.. ලොකු දළ තියෙන අපේ වරිගයේ අයට ගිනි බිඳලා දල කපාගෙන ගියා. එහෙම තමයි මට මගේ මහත්තයාව ඒ කියන්නේ මේ මගේ ළඟ දැවටී දැවටී ඉන්න මගේ චුටි පුතාගේ තාත්තාව නැතිවුනේ. මම එයාගේ දල කපන්න ඉඩ නොදුන් නිසා ඔයගොල්ලන්ගේ " නපුරෝ " මගේ කකුලට වෙඩි තිබ්බා.. මම චූටි පුතාවත් අරගෙන දැන් ඉන්න කැලෑවට පැනගත්තා. එ්ත් මට අමාරුයි.. වනජීවී එකේ මහත්වරු වරක් දෙකක් මට බෙහෙත් කළා. තුවාලය ඔඩු දුවලාලු. මම ඔබලාගෙන් ඉල්ලන්නේ චූටි ඉල්ලීමක් පමණයි. අනේ මගේ කිරි සප්පයාව කිරි ටිකක් පොවලා බලාගන්න. එයා අහිංසකයෙක්... එයාට තවම තනිවම ජීවත් වෙන්න තේරෙන්නේ නැහැ. අනේ.. මම මැරෙයිද...?

ඇත් රැජිණියනි, නුඹේ දිවියට ගිණි බින්ද ... මස් වැද්දා සොයා පීරා වන බැද්ද ... අල්ලා කුදළලා බැට දී කර නිශ්ශබ්ද ... නොකළේ මන්ද ? වන ජීවිය නිදි වද්ද ...

අපිට ඉතින් කවි වලින් කියන්න දන්නෙ නැති වුණත්, මේ අසරණයින්ට ගිනි බිඳින පව්කාරයින්ගේ ක්‍රියාකාරකම් නවත්වන්න. බලධාරින් මොනවාද කරන්නේ කියලා අහන්න කැමතියි.

තව දුවක්කු දෙමු. ඔප්පු වැඩිකරමු..