(චමිල් රුපසිංහ )
ආබාධිතයින්ට සමාන පහසුකම් නොමැතිව අලුතින් ඉදි කෙරෙන කිසිම පොදු ස්ථානයක් සෑදීමට ඉඩ නොදෙන බවත් එලෙස නොකරන ස්ථාන වලට නඩු දමා නීති මාර්ගයෙන් කටයුතු කරන බවත් සමාජ සවිබල ගැන්වීමේ හා කඳුරට උරුමය පිළිබඳ අමාත්ය එස්.බී.දිසානායක මහතා මහනුවරදි පැවැසිය.
අමාත්යවරයා මෙසේ පැවැසුයේ ජාත්යන්තර සුදු සැරයටි දිනය සමරා මධ්යම පළාත් ශ්රී ලංකා ජාතික දෘශ්යාබාධිත සංගමය මගින් සංවිධානය කරන ලද සුදු සැරයටි පා ගමන අවසානයේදි සැමරුම් උත්සවය අමතමිනි.
‘‘ආබාධිතයන් කියන්නෙ අපේ රටේ කොටසක් ඔවුන්ටත් අනිත් මිනිසුන්ට වගේම සම අයිතියක් තියෙන්න අපි රජයක් හැටියට වැඩ කටයුතු කරන්න ඕනෑ. අපි ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා. පැරණි ගොඩනැගිලිවලත් අපි දැන් සොයා බලනවා අලුතින් මේ දේවල් කරන්නෙ කොහොමද කියල ඒවායෙ වුණත් අපිට ආබාධිත අයට අවශ්ය කටයුතු කරලා දෙන්න බැරිවන එකක් නෑ.‘‘ යැයි ද ඇමැතිවරයා කීය.
ඉදිරියේදි මහාමාර්ග වල මාර්ග සංඥා ඇති ස්ථානවල ආලෝක පද්ධතියට අමතරව ආබාධිතයන්ට ඇසෙන ලෙස ශබ්දයක් ඇතිවන අයුරින් නව ක්රමයක් හඳුන්වාදිමට ද පියවර ගන්නා බවත් ආබාධිතයින්ගේ දස්කම් සලකා බලා උපාධි පිරිනැමීමට කටයුතු කරන බවත් අමාත්යවරයා පැවසිය.
COMMENTS
ඒ කියන්නේ දේශපාලකයෝ කාටවත් එන්න වෙන්නේ නැහැ.
පාර්ලිමේන්තුවටත් මානසික ආබාධිතයින්ට ඇතුල් වෙන්න පහසුකම් හදලා තියනවානේ .
ඔය කොන්ත්රාත් දෙන්නේ කාටද
මෙයාලගේ පම්පෝරිය විතරයි. මේක මම මුහුණ දුන්න සිදධියක්. එක්තරා අන්ධ ළමයෙක්ට සම්බන්ධ මළගෙදරක අන්ධ සිසුන් පිරිසක් හිටිය මගේ එහා පැත්තේ. බහුතරයක් රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන්. මෙයාලට කවුරුහරි උපාධි ගුරු විභාගය ගැසට් කරපුබව කියල දැන්වීමක ලින්ක් එකක් එවල. හැමෝම ලොකු බලාපොරොත්තු තියාගෙන විස්තර අහනවා ඇස් පේන ළමයෙකුට දීල. නමුත් දිනය බලද්දී එක වසරකටත් වඩා පරණ එකක්. අවසානයේ හැමෝගෙම බලාපොරොත්තු ඉවර වුණා. මගේ හිතටත් ලොකු වේදනාවක් ඇති වුණා. ඇස් අන්ධ වෙලත් උපාධියක් ලබාගන්න ඇත්තේ කොච්චර අමාරුවෙන්ද? ඊට පස්සේ තරග විභාගත් ලියන්න ඕනිද? මේ අහිංසක ළමයි ගන්නේ කවද කවුරු බලා ගනිවිද කියල.
ඉතා හොදයි. අගනා අදහසක් මැතිතුමනි.
අපට අවශ්ය වන්නේ අනාගතය සැලසුම් කිරීමයි. මම ඉතා අගය කරනවා ඔබතුමාගේ වචනයට එස්.බී. දිසානායක මහතාණනි
ඕව කටින් කිව්වට කෙරෙන්නේ නැති එකනේ කණගාටුවට කාරණාව, ලෝකයේ දියුණු රටවල නම් ඔය වැනි පහසුකම් අබාධිතයින්ට සහ නිදන්ගත රෝග ඇති පුද්ගලයන්ට සලස්වන්න පටන් ගත්තේ දැනට අවුරුදු 50 -60 කට විතර පෙර පටන්, දැන් ඔවුන් එම පහසුකම් උපයෝගී කරගනිමි. තනිවම ගමන් බිමන් යනවා රැකියා කරනව. සමාජයට ආණ්ඩුවට බරක් නොවී ජිවත් වෙනවා. අපේ රටේ අාබාධිතයින් නිදන් ගත රෝගීන් කොන් කරනවා , අද ඖෂධ මගින් දියවැඩියාව වැනි රෝග හොඳින් පාලනය කරගත හැකි වුණත්, දියවැඩියා රෝගියෙක් රියදුරු බලපත්රය අලුත් කිරීමට ගියාම මෙඩිකල් එක ෆේල් කරලා බලපත්රය අහෝසි කරනවා.
මොකද? මෙයි අත වකුටු කරගෙන කතා කරන්නෙ? අපේ ගමෙත් හිටිය ඔන්න ඔහොම අත කොරවෙච්ච හාදයෙක්.
බිල්ඩින් නෙමෙයි බන්, අඩුම ගානෙ ආබාදිතයෙක්ට නිදහසේ කෝච්චියකට, බස් එකකට නගින්න ඉඩ හදන්න. සමහර පුද්ගලික බස් කාරයො , ආබාදිතයො දැක්කම බස් එක නවත්තන්නෙ නැතුව යනවා. හැබැයි කතාව ආබාදිත රණවිරුවෝ වෙනුවෙන් ජීවිතේ දෙන්න.
ලෝකයේ සෑම රටකම වැඩිහිටියන්ට ආබාදිතයින්ට විශේෂ තැනක් ලැබෙනවා. පොදු ප්රවාහනයේදී, වාහන ගාල්කිරිමේදී, පදිකවෙදිකාවේදී, සාප්පු සංකීර්ණ, රාජ්ය හා පුද්ගලික ආයතන වගේ තැන වලදී. ලංකාවේ ඉපදුන අපි අවසනාවන්තයි. හේතුව අපි රටගැන හිතුවට කොතැනකදීවත් අපේ රටේ අපිට තැනක් නෑ.