ජනප්රියවාදී දේශපාලන පෙරළියක් සමග පැමිණෙන උදම් ඇනීම්වලට සෑම විටම කල් ඉකුත්වීමේ දිනයක් ඇත. ක්රමවේදයේ සම්පූර්ණ වෙනසක් සිදු කරන බවට පොරොන්දු වෙමින් බලයට පත්වන ආණ්ඩුවක්, ඉන්පසු වහාම තීරණයක් ගත යුතුය. එක්කෝ ඔවුන් ව්යුහාත්මක, ධනය උත්පාදනය කරන ආර්ථික ප්රතිසංස්කරණ වෙත කඩිනමින් යොමුවිය යුතුය. නැතහොත් සදාකාලික මාධ්ය නාට්ය හරහා මැතිවරණ වේදිකාවේ උණුසුම එලෙසම පවත්වාගෙන යමින් සැබෑ රාජ්ය පාලනය මගහැරිය යුතුය. අවාසනාවකට මෙන්, වත්මන් මාලිමාව ආණ්ඩුව යටතේ ද ශ්රී ලංකාව තුළ නිර්මාණය වෙමින් පවතින්නේ මේ කියන දෙවැනි ප්රවණතාවේ භයානක පුනරාවර්තනයකි.
දරාගත නොහැකි ආර්ථික පීඩනයක් හමුවේ අසරණ වී සිටින පොදු ජනතාවට මෙම සමකාලීන දේශපාලන රංගනවලින් දැනෙන්නේ අතීතයේ අත්දුටු තිත්ත මතකයකි. අපි මීට පෙර ද මේ මග ගොස් ඇත්තෙමු. 2015 වසරේ බලයට පත් වූ ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව පැමිණියේ ද දූෂණ විරෝධී ප්රකාශ, යුක්තිය, විනිවිදභාවය සහ ආයතනික පවිත්රීකරණය පිළිබඳ විශාල පොරොන්දු මාලාවක් පෙරදැරි කරගෙනය. එහෙත් වසර හතරකට පසු, ප්රත්යක්ෂ ආර්ථික සංවර්ධනයක් උදෙසා ඔවුන් තැබූ සලකුණක් වුව සොයාගත නොහැකි විය. ආර්ථිකයේ ව්යූහාත්මක ගැටලු නොසලකා හැරුණු අතර පෞද්ගලික අංශයේ වර්ධනය අඩාළ විය. අවසානයේ එම පරිපාලනය තමන් විසින්ම මවාගත් වාග් මාලා සහ අභ්යන්තර ගැටුම් මගින් කෙතරම් සිරවී ගියේ ද යත්, රටේ ජනතාව දැඩි ආර්ථික අනාරක්ෂිතභාවයකට සහ කලකිරීමකට ඇද දමමින් ඔවුහු නික්ම ගියහ.
අද දින ද මතු වෙමින් පවතින්නේ ඊට නොදෙවැනි රටාවකි. ජාතික ආර්ථිකයේ පංගුව පුළුල් කිරීම, ප්රාග්ධන සම්පාදනය නැවත පණගැන්වීම සහ දේශීය නිෂ්පාදනය දිරිගැන්වීම සඳහා පැහැදිලි සැලසුම් සකස් කරනු වෙනුවට, රටේ පාලනය දිනෙන් දින මෙහෙයවනු ලබන්නේ පුවත්පත් සිරස්තල සහ මාධ්ය ප්රවෘත්ති චක්රයේ අවශ්යතාවලට අනුකූලවය.
මීට කදිම උදාහරණය වන්නේ 2019 පාස්කු ඉරිදා ප්රහාරය පිළිබඳව නැවත නැවතත් කරළියට එන මාතෘකාවයි. ජාතික සංහිඳියාව සහ වින්දිතයන් වෙනුවෙන් පූර්ණ විනිවිදභාවයක් මෙන්ම සැබෑ අධිකරණමය සාධාරණත්වයක් ඉටුකිරීම කිසිසේත් කල් දැමිය නොහැකි, අනිවාර්ය අවශ්යතාවකි. එහෙත්, වත්මන් පාලනය මෙම ගැටලුව හසුරුවන ආකාරය දෙස බැලීමේ දී එහි ඇති දේශපාලන උපක්රමශීලී බව මනාව පැහැදිලි වේ. සංකීර්ණ භූ-දේශපාලනික ගැටලු, විදේශ විනිමය උච්චාවචන හෝ දේශීය ආදායම් හිඟතා වැනි බරපතළ කාරණා මහජන අවධානයට ලක්වන සෑම අවස්ථාවකම, රාජ්ය මාධ්ය, ඇතැම් පෞද්ගලික මාධ්ය සහ සමාජ මාධ්ය උපකරණ ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස ආන්දෝලනාත්මක විමර්ශන හෙළිදරව් කිරීම් වෙත යොමු කෙරේ. මෙහි ඇති අවදානම සත්ය සෙවීම නොවේ. සැබෑ ප්රශ්නය වන්නේ ජනතාවගේ මූලික ජීවන පැවැත්ම පිළිබඳව මතුවන තීරණාත්මක ප්රශ්නවලින් රජය මුදා ගැනීම සඳහා මෙම විමර්ශන ක්රියාවලිය දැවැන්ත මාධ්ය ප්රචාරණයක් (Media Hype) ලෙස අවභාවිත කිරීමයි.
මේ අතරතුර, බිම් මට්ටමේ පවතින සැබෑ ක්ෂුද්ර ආර්ථික යථාර්ථය අතිශය අමිහිරිය. ගෝලීය සැපයුම් දාමයේ බිඳ වැටීම් සහ දේශීය බලශක්ති පිරිවැය හමුවේ, සමාජයේ සෑම ස්ථරයකම ජීවන වියදම අහස උසට නැඟී ඇත. මේ සඳහා වත්මන් පාලනයේ එකම ප්රතිචාරය වී ඇත්තේ තමන්ට ඇති පහසුම මග තෝරා ගනිමින්, බදු බර තවදුරටත් දැඩි කිරීම හරහා මූල්ය ස්ථාවරත්වයක් ඇති කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි.
කෙසේ වෙතත්, සාර්ව ආර්ථික විද්යාව ක්රියාත්මක වන්නේ වෙනස් කළ නොහැකි ස්ථාවර නීතියක් මතය. ධනය උත්පාදනය සඳහා අවශ්ය ව්යූහාත්මක රාමුව සමාජයකට ලබා නොදී, හුදෙක් බදු පැනවීමෙන් පමණක් රටක් සමෘද්ධිය කරා ගෙන යා නොහැකිය.
නිෂ්පාදන දිරිගැන්වීම් නොසලකා හරිමින්, අධික ලෙස බදු පැටවීමට යාමෙන් සිදුවන විපාක පිළිබඳව ලෝක ඉතිහාසය අපට ඕනෑ තරම් අනතුරු ඇඟවීම් සපයයි.
ග්රීසියේ ණය අර්බුදය: 2010 දශකයේ මුල් භාගයේ දී, ජාත්යන්තර බලපෑම් හමුවේ ග්රීසිය සිය දැඩි ආර්ථික ව්යූහයන් ලිහිල් කිරීමකින් තොරව හෝ දේශීය නිෂ්පාදනය නංවාලීමකින් තොරව, සෑම අංශයකටම එක ලෙස බදු පැනවීය. එහි ප්රතිඵලය වූයේ පෞද්ගලික අංශය දරුණු ලෙස බිඳ වැටීම, බදු මඟහැරීම ව්යාප්ත වීම සහ මධ්යම පන්තියේ ක්රය ශක්තිය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කළ දිගුකාලීන ආර්ථික අවපාතයකි.
ලතින් ඇමෙරිකාවේ ‘‘අහිමි වූ දශකයන්”: අතීතයේදී එම කලාපයේ පාලන තන්ත්ර කිහිපයක්ම, සුළු හා මධ්ය පරිමාණ ව්යවසායකයන්ගේ (SMEs) යථාර්ථය නොසලකා හරිමින්, හුදෙක් රාජ්ය මැදිහත්වීම් සහ ජනප්රියවාදී සලකුණු හරහා මූල්ය හිඟය පියවීමට උත්සාහ කළේය. නියාමන සහ බදු බර, සැබෑ ආර්ථික අවස්ථා අබිබවා ගිය විට ප්රාග්ධනය රටින් පිටතට ගලාගිය අතර ආයෝජන සිඳී ගියේය. එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස වටිනා සංවර්ධන වසර ගණනාවක් එම ජනතාවට සදහටම අහිමි විය.
වත්මන් ආණ්ඩුව ද සිය ආර්ථික උපායමාර්ගය, පෙර පැවැති පාලන යුගවලට සහ විපක්ෂයට දෝෂාරෝපණය කිරීමට පමණක් සීමා කරන විට, එය රට පාලන අංශභාගයකට (Policy Paralysis) ඇද දැමීමකි. ව්යූහාත්මක දුර්වලතා ඇති වූයේ කෙසේදැයි වටහා ගැනීමට අතීතය විගණනය කිරීම අවශ්ය වුව ද, එය ආර්ථික ප්රතිපත්තියක් ලෙස හැඳින්විය නොහැකිය. හුදෙක් සංස්ථාපිත-විරෝධී (Anti-establishment) වේදිකාවක් මත පමණක් පිහිටා විදේශීය ඍජු ආයෝජන (FDI) ආකර්ෂණය කර ගැනීමට හෝ දේශීය නිෂ්පාදන ක්ෂේත්රය උත්තේජනය කිරීමට කිසිදු රටකට නොහැකිය. ආයෝජකයන් අපේක්ෂා කරන්නේ ප්රතිපත්තිමය ස්ථාවරත්වය, යටිතල පහසුකම් පිළිබඳ සහතිකය සහ ලිහිල් නියාමන ක්රියාවලියකි. ආන්දෝලනාත්මක පුවත්පත් සිරස්තල මගින් මේ කිසිවක් උත්පාදනය නොවේ.
මෙම ගමන මේ අයුරින්ම ඉදිරියට ගියහොත්, වත්මන් වසර කිහිපය ද මෙරට වැසියන්ට ”අහිමි වූ වසරවල්” (Lost Years) බවට පත්වීමේ බරපතළ අවදානමක් ඇත. රජය විසින් නව සංවර්ධන ව්යාපෘති අත්හිටුවන විට, අත්යවශ්ය යටිතල පහසුකම් ආයෝජන අඩාළ කරන විට සහ ජනතාවගේ සැබෑ පාවිච්චි කළ හැකි ආදායම (Real Disposable Income) ඉහළ නැංවීම සඳහා ශක්තිමත් යාන්ත්රණ හඳුන්වා දීමට අපොහොසත් වන විට, මුළු මහත් ආර්ථිකයම කෘත්රිම එකතැන පල්වීමකට ලක්වේ.
එබැවින් මෙම විෂම චක්රය බිඳ දැමීමට නම්, අවධානය දේශපාලනික සදාචාරවාදයෙන් මිදී ප්රායෝගික ආර්ථික ව්යාප්තියක් වෙත යොමුවිය යුතුය. රජය ඍජු සහ වක්ර බදුකරණයේ පහසු මාවතෙන් ඔබ්බට ගොස්, දේශීය කර්මාන්ත අඩාළ කරන බාධක ඉවත් කිරීමට සක්රීයව මැදිහත් විය යුතුය. මේ සඳහා වෙළෙඳ යටිතල පහසුකම් නවීකරණය කිරීම, නිෂ්පාදන අංශ සඳහා ප්රවේශ විය හැකි ණය පහසුකම් සැලසීම සහ අපනයන ඉලක්ක කරගත් වර්ධනය සඳහා පැහැදිලි දිරිගැන්වීම් ස්ථාපිත කිරීම අත්යවශ්ය වේ.
ණය ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ම ආණ්ඩුව ඇති කර තිබෙන්නේ, කෝවිඩ් වසංගත සමයේ පවා ඇති නොකළ බාධාය. පසුගිය දා ශ්රී ලංකා මහබැංකුව පොලී අනුපාත අංක සීයකින් පමණ ඉහළ දැමීමත් සමග සියලු බැංකුවල ණය පොලී වැඩි වී තිබේ. මෙය සාමාන්ය පුරවැසියාට මෙන්ම කුඩා, මධ්ය සහ මහාපාරිමාණ ව්යාපාරිකයාට ද එකසේ බලපා තිබෙන තත්වයකි. කොටින්ම ආණ්ඩුව කළේ වසංගත තත්වයෙන් හටගත් ආර්ථික අර්බුදයෙන් ඉස්පාසුවක් ලැබ යාන්තම් බත් වේලක් සරිකරගෙන එය බුදිමින් සිටි පුරවැසියාගේ බෙල්ල මුලින් සිරකිරීමයි.
කෙසේ වෙතත්, මේ සීමාකිරීම් මැදට ආණ්ඩුව විසින් පතිත කරන ලද්දේ විදුලි බිල් සහ ජලබිල් වැඩිවීම් ය. දැන් නැවත වරක් බදු වැඩි කිරීම සඳහා පනත් කෙටුම්පත් සකසමින් තිබේ. ඉංග්රීසි ආණ්ඩු කාලයේ පවා මේ වැනි බදු ගැසීම් තිබුණේ නැත. අප බදුවලට එරෙහි නැත. එහෙත් බදු අයකරගත යුත්තේ බදු ගෙවිය හැකි තත්වයක සිටින අයගෙන් මිස එදාවේල සරිකරගත නොහැකිව සිටින පීඩිත පුරවැසියන්ගෙන් නොවේ.
අප ආණ්ඩුවට අවධාරණය කරන්නේ, දේශපාලන වැරැදි වැටහීම් සහ නාට්යමය හෙළිදරව් කිරීම් මගින් පමණක් මහජන තෘප්තිය සදාකාලිකව පවත්වා ගත නොහැකි බවයි. කල්යත්ම, මෙම මවාපෑම් සහ ආන්දෝලන මැකී යන අතර, අවසානයේ දී රජයට මුහුණ දීමට සිදුවන්නේ අධික ලෙස බදු බරට අසුවූ, ආර්ථික වශයෙන් සීමා වූ සහ දැඩි ලෙස විඩාපත් වූ සමාජයකටය. සැබෑ ‘‘පද්ධතිමය වෙනස” (System Change) මනිනු ලබන්නේ එය මගින් ජනනය කරන මාධ්ය සිරස්තලවල ශබ්ද පරිමාවෙන් නොව, ආර්ථික අවස්ථා නිහඬව පුළුල් වීම සහ සාමාන්ය පවුලක ගෘහස්ථ අයවැයේ ඇතිවන සැබෑ ස්ථාවරත්වය සහ සුරක්ෂිතභාවය මත පමණි.
(***)
සබරගමුව විශ්වවිද්යාලයේ
ජ්යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය
මහින්ද පතිරණ
COMMENTS
Reply To:
Sisira - cb chds hcdsh cdshcsdchdhd