මෙම ලිපියේ මුල් කොටස් 17 - 20 දිනවල පළවිය. මේ එහි අවසන් කොටසයි.

තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක නොවන මෙහෙයුම් ආකෘතිය

බොහෝ ශ්‍රී ලාංකීය මහජන සම්බන්ධතා ආයතනවල ව්‍යුහය වසර විස්සකින් පමණ සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වී නොමැත. අද වන විට බොහෝ ආයතනවල ව්‍යුහය අසාර්ථක වී ඇත්තේ, ජ්‍යෙෂ්ඨ වෘත්තිකයන් සේවාදායකයන් අතර බෙදී යාමත් උපායමාර්ගික නායකත්වයක් ලබා දීමට ඔවුන් අසමත් වීමත් සහ නවකයන් හුදු යල් පැන ගිය මෙහෙයුම් කටයුතුවලට පමණක් සීමා කර තිබීම නිසාවෙනි. පර්‌යේෂණ, දත්ත යටිතල පහසුකම් හෝ ආයතනයේ චින්තනය සැබවින්ම සුවිශේෂී කළ හැකි විශේෂඥ දැනුම වෙනුවෙන් ආයෝජනය කිරීමට නොහැකි තරමට, ඔවුන් ලබන රැඳවුම් ගාස්තුව ඉතා අඩුය. ජ්‍යෙෂ්ඨ වෘත්තිකයන් එදිනෙදා වැඩ කටයුතු ක්‍රියාත්මක කිරීමට අධික ලෙස කාර්යබහුල වී සිටින බැවින්, සේවාදායකයන්ට සැබවින්ම අවශ්‍ය උපායමාර්ගික ගැඹුර සංවර්ධනය කිරීමට ඔවුනට කාලයක් නොමැත. මෙම පැරණි ආකෘතිය හුදු පෞද්ගලික සබඳතා පවත්වා ගැනීමට තරම් සෑහීමකට පත්විය හැකි මට්ටමේ ප්‍රතිඵල ලබා දෙන බැවින්, කිසිවකු එය වෙනස් කිරීමට පෙළඹෙන්නේද නැත.
ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙම පරිවර්තනයට නායකත්වය දීමට ඇති අවස්ථාව සදාකාලිකව විවෘතව පවතින්නේ නැත. වෙළෙඳපොළවල් පසුපසින් එන අය වෙනුවෙන් සදහටම බලා සිටින්නේ ද නැත. දැන්ම මෙම හැකියාව ගොඩනඟා ගන්නා ආයතන, ඉදිරි දශකය තුළ ලංකාවේ සැබෑ මහජන සම්බන්ධතා යනු කුමක්දැයි තීරණය කරනු ඇත. එසේ නොකරන ආයතනවලට, අනාගතයේදී අයවැය සීමා වීම නිසා සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වී යා හැකි වැඩ කොටසක් සඳහා, මිල ගණන් අඩු කරමින් තරග කිරීමට සිදු වනු ඇත.
මහජන සම්බන්ධතා යනු කුමක්දැයි ප්‍රායෝගිකව අත්දකින තෙක්, ඒ පිළිබඳව හැමෝටම තමන්ගේම වූ මතයක් ඇත.
මහජන සම්බන්ධතා පිළිබඳව ලෝකයේ පවතින්නේ මිථ්‍යාවකි. බොහෝ දෙනා එය දකින්නේ ඉතා පහසු කාර්යයක් ලෙසයි. එහෙත් සේවාදායකයකුට මාධ්‍යවේදීන්ගේ අවධානය දිනාගත නොහැකි වූ මොහොතේදී, හෝ තාක්ෂණය භාවිතයෙන් ඔබේ පණිවිඩය හෝ සේවාව පුළුල් පිරිසක් වෙත ගෙනයාම සහ සම්බන්ධ කිරීමට නොහැකි වූ තැනදී ඔවුන්ට ඒ යථාර්ථය වැටහෙයි. පාලනයක් නොමැතිව සේවාදායකයාගේ ඉල්ලීම් සියල්ලටම ‘ඔව්‘ යැයි පැවසූ ආයතන, අද වන විට වෘත්තීය ගෞරවය ද පළුදු කරගෙන සිටිති.


කෙටි සහ බලපෑම් සහගත

ශ්‍රී ලංකාවේ මේ මොහොතේ මහජන සම්බන්ධතා ක්ෂේත්‍රයේ පවතින සැබෑ දුර්වලතාව මෙයයි. මෙම වෘත්තිය මතුපිටින් සියලු‍ දෙනාම පාහේ වටහාගෙන ඇති බව පෙනුනද, එහි සැබෑ ගැඹුර වටහාගෙන ඇත්තේ ඉතා සුළු පිරිසකි. කර්මාන්තයක් ලෙස අප ඉදිරියේ ඇති ප්‍රධානතම අභියෝගය වන්නේ එම පරතරය පියවීමයි. එය තවදුරටත් තමන්වම ප්‍රවර්ධනය කර ගැනීමෙන් කළ නොහැක (මක්නිසාද, අප කරන රැකියාවේ ස්වභාවය අනුව එය උපහාසාත්මක වනු ඇත). එය කළ හැක්කේ, අප සැබවින්ම ලබා දෙන සේවාවේ තාක්ෂණික හා සදාචාරාත්මක ප්‍රමිතිය ඉහළ නැංවීමෙන් පමණි.
මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ මේ මොහොතේ මහජන සම්බන්ධතා ක්ෂේත්‍රය නිර්වචනය කරන යථාර්ථයේ පරතරයයි. මෙම වෘත්තිය සෑම කෙනකුම පාහේ මතුපිටින් වටහාගෙන ඇති අතර, ඉතා සුළු පිරිසක් එය ගැඹුරින් වටහාගෙන ඇත. කර්මාන්තයේ අභියෝගය වන්නේ තමන් ගැන වඩා හොඳ අලෙවිකරණයක් කිරීමෙන් නොව - එය ඔවුන් ජීවිකාව සඳහා කරන දේ අනුව උපහාසාත්මක වනු ඇත. ඔවුන් සැබවින්ම ලබා දෙන දේවල ප්‍රමිතිය ඉහළ නැංවීමෙන් එම පරතරය පියවීමයි.


කුමක් විය යුතුද, සහ ඒ වෙනුවෙන් ක්ෂේත්‍රයට දැරීමට සිදුවන පිරිවැය කෙතරම්ද?

මා මෙහි මතු කරනු ලබන කරුණු, වෙනස් කළ නොහැකි කරුණු කාරණා නොවේ. 2025 වසරේ පැවති ‘Campaign Asia-Pacific PR Awards’ උත්සවයේදී ‘Mark and Comm’ ආයතනය ‘Rest of South Asia PR Agency of the Year’ ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර වීම, හුදෙක් ප්‍රදර්ශනාගාරයක තැන්පත් කළ කුසලානයකට පමණක් සීමාවූවක් නොවේ. එම ජයග්‍රහණයෙන් ඔප්පු වන්නේ, අපට වෙළෙඳපොළේ ඉහළම මට්ටම කරා ළඟා වීමට අපට සැබෑ හැකියාවක් ඇති බවයි. PRCA APAC සමග එක්ව ශ්‍රී ලාංකීය මහජන සම්බන්ධතා ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රධානීන් සමග වාර්ෂිකව සිදුකරන සමීක්ෂණ මගින් පැහැදිලි වන්නේ, ක්ෂේත්‍රයේ පවතින දුර්වලතා පිළිබඳව වෘත්තිකයන් මනා අවබෝධයකින් පසු වන බවයි. එබැවින්, ක්ෂේත්‍රයේ පරිවර්තනයක් සඳහා අවශ්‍ය දැනුම අප සතුව නොමඳව පවතී. අප තුළ ඇත්තේ ඒ වෙනුවෙන් කෙටි කාලීනව දැරීමට සිදුවන පිරිවැය සහ පාඩුව පිළිබඳව පවතින අනියත බිය මෙන්ම අකැමැත්තයි.
එමෙන්ම මෙහිදී වෘත්තීය ප්‍රමිති ඉහළ නැංවීම යනු, දක්ෂතාවට වඩා පෞද්ගලික සබඳතා මත පමණක් පදනම් වූ වෘත්තිකයන්ට සිය ස්ථානය අහිමි වීමයි. ක්ෂේත්‍රයේ පවතින සදාචාරාත්මක ගැටලු‍වලට සෘජුව මුහුණ දීම යනු, සේවාදායකයන් සහ ආයතන දෙපාර්ශවයම පහසුව තකා පවත්වාගෙන යනු ලබන අක්‍රමවත් ක්‍රියාපටිපාටි අවසන් කිරීමයි. උපායමාර්ගික වටිනාකමට උචිත ආයෝජනයක් අපේක්ෂා කරන පද්ධතියක් ගොඩනැගීම යනු, අවම පිරිවැයකින් සේවා ලබා ගැනීමට පුරුදු වී සිටින සේවාදායකයන් සමග තීරණාත්මක සාකච්ඡාවලට එළැඹීමට සිදුවීමයි. මෙය සරල කර්තව්‍යයක් නොවන අතර, හුදෙක් එකඟතාවකින් පමණක් කළ හැක්කක් ද නොවේ.
කෙසේ වෙතත්, මීට ඇති එකම විකල්පය වන්නේ තම දක්ෂයන්ම විනාශ කරගන්නා, මධ්‍යස්ථභාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට වෙර දරන, සහ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කෙරෙන ඉහළම මට්ටමට ඇතුළු වීමට නොහැකි වීම පිළිබඳව සදාකාලිකව මැසිවිලි නගන ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස තවදුරටත් එකම තැන පල්වීමයි. ශ්‍රී ලංකාවේ මහජන සම්බන්ධතා ක්ෂේත්‍රයට තවදුරටත් හුදු වෘත්තිකයන් පිරිසක් හෝ තවත් සම්මාන උත්සව, සාද හෝ කමිටු නිවේදන අවශ්‍ය නොවේ. මේ මොහොතේ ක්ෂේත්‍රයට අවශ්‍ය වන්නේ, තමන් පත්ව ඇති තත්වය පිළිබඳව අවංකව විමර්ශනය කිරීමට අවශ්‍ය වෘත්තීයමය ශක්තියත්, තම සැබෑ හැකියාව සහ වර්තමාන තත්වය අතර පවතින පරතරය හඳුනා ගැනීමේ බැරෑරුම්කමත්, එම පරතරය පියවීම සඳහා ක්‍රියාත්මක වීමේ සෘජු ධෛර්යයත් පමණි. එම ඓතිහාසික කාර්යභාරය ඉටු කිරීමට උචිතම කාලය දැන් එළඹ තිබේ.

(තන්සිල් තාජුඩීන් යනු Mark and Comm ආයතනයේ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයාය. ඔහු PRCA ආසියා පැසිෆික් අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ, අධ්‍යාපන උපදේශක මණ්ඩලයේ, සාමාජික කමිටුවේ සහ CIPR ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ සේවය කරන අතර, කලාපීය ප්‍රමුඛ පෙළේ මහජන සම්බන්ධතා ආයතනික සම්මාන උත්සවවල විනිශ්චය මණ්ඩල සාමාජිකයකු ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු මීට පෙර PRCA කවුන්සිලයේ සහ ක්‍ෂඡඍ වෘත්තීය ප්‍රමිති කමිටුවේ සාමාජිකයකු විය. ඔහු CIPR, CIM සහ CMI හි සාමාජිකයකු වන අතර වසර 15 කට වැඩි පළපුරුද්දක් ඇති වරලත් මහජන සම්බන්ධතා වෘත්තිකයෙකි.)